صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زدست تنگ بر بیبرگ دنیا تنگ میگردد به ره پیما زکفش تنگ صحرا تنگ میگردد زجان بگسل اگر آزادهای، کز رشته مریم جهان چون دیده سوزن به عیسی تنگ میگردد زشورم رخنهها چون کهکشان افتاد در گردون که میپرزور چون افتاد مینا تنگ میگردد برآر از قید عقل و هوش دل را، کز نگهبانان به طفل شوخ میدان تماشا تنگ میگردد زکثرت نیست بر خاطر غباری سینه صافان را زجوش عکس بر آیینه کی جا تنگ میگردد؟ زشوق قطع راه عشق اگر برخود چنین بالد به نقش پای من دامان صحرا تنگ میگردد وطن زندان شود بر هر که گردد در هنر کامل که بر گوهر چو غلطان گشت دریا تنگ میگردد به ریزش هر که عادت کرد در میخانه همت به افشردن گلویش کی چو مینا تنگ میگردد؟ جهان در دیده کوتاه بینان وسعتی دارد به مقدار بصیرت ملک دنیا تنگ میگردد تلاش صدر در بیرون در بگذار و خوش بنشین که بر بالانشینان بیشتر جا تنگ میگردد چه سازد تنگنای شهر صائب با جنون من؟ که بر دیوانه من کوه و صحرا تنگ میگردد