صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به قتل هر که مایل آن دل بیباک میگردد گریبان بر گلویش حلقه فتراک میگردد به خورشید درخشان میرسد چون قطره شبنم دل هر کس که آب از روی آتشناک میگردد فروغ شمع میسازد منور چشم روزن را اگر پاک است دل، آخر نظر هم پاک میگردد مباد هیچ کس را روز سختی در کمین یارب که گندم را زبیم آسیا دل چاک میگردد زپیچ و تاب فکرت در دل شبها مشو در هم که آخر جوهر آیینه ادراک میگردد خشن پوشی گزیدم بهر زجر نفس، ازین غافل که آتش فربه از پیراهن خاشاک میگردد مخور چون غنچه گل از نسیم صبح، دم صائب که جمعیت به گرد خاطر غمناک میگردد