صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زخاموشی دل آگاه روشن بیش میگردد فروغ شمع ما در زیر دامن بیش میگردد کمینگاهی است خواب امن سیلاب حوادث را دل بیدار را وحشت ز مأمن بیش میگردد امید فتح باب از چشم بینا داشتم، غافل که از در بستن این غمخانه روشن بیش میگردد نگردد حرص را کوتاه دست از لقمه سنگین چو بندد بر شکم سنگ این فلاخن بیش میگردد گریبان چاک سازد بخیه منت غیوران را نمایان زخم ما از چشم سوزن بیش میگردد مرا بگذار چون پرگار تا گرد جهان گردم که سرگردانیم از پا فشردن بیش میگردد مجو از نعمت بسیار سیری از تهی چشمان که این غربال سرگردان زخرمن بیش میگردد زخط عنبرین شد شوخی آن چشم مست افزون چو خون شد مشک، آهو را رمیدن بیش میگردد شب وصل تو میلرزم به چشم از گریه شادی خطر باشد چراغی را که روغن بیش میگردد لب پیمانه میرا مکیدن خشک اگر سازد لب او را طراوت از مکیدن بیش میگردد بجز رویش که گلگل شد زتأثیر نگاه من کدامین گل درین گلشن زچیدن بیش میگردد؟ زخط شد خار خار دلربایی حسن را افزون که حرص گل به جمع زر زدامن بیش میگردد عرق پاک از جبینش میکند مشاطه زین غافل که آب چشمهها از پاک کردن بیش میگردد به عجز اقرار کن صائب، وگرنه نفس سرکش را چو شمع از سر زدن رگهای گردن بیش میگردد