صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شود چون بیش نعمت، مایه تشویش میگردد که نوش بیحساب آهن ربای نیش میگردد درین بازار هر کس خود فروشی پیشه میسازد اگر دریای پر گوهر بود درویش میگردد یکی صد میشود زور کمان از حلقه گردیدن کی از پیری مسلمان نفس کافر کیش میگردد؟ چنان کز بال و پر طاوس را زیبایی افزاید زخط سبز حسن ساده رویان بیش میگردد زخونریزی نگردد قامت خم تیغ را مانع زپیری بدگهر را دل سیاهی بیش میگردد چنان کز ابر بیباران شود باطل زراعتها زافلاس کریمان عالمی درویش میگردد گر از ناخن رخ آیینه را نتوان خراشیدن زخط چون صفحه رخسار خوبان ریش میگردد؟ مرا از آن گوشه میخانه افتاده است خوش صائب که هر کس میگذارد پا در او بیخویش میگردد