صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش میگردد که بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش میگردد مجرد شو که برق بیمروت با جهانسوزی زبی برگی چراغ خانه درویش میگردد به قسمت صلح کن زنهار از جمعیت دنیا که آب گوهر از دریا نه کم نه بیش میگردد مخور چون ساده لوحان روی دست نعمت الوان که رگ زین خون فاسد شاهراه نیش میگردد مشو زنهار غافل از ورق گردانی دنیا که اسباب فراغت مایه تشویش میگردد چرا از نارساییهای طالع دلگران باشم؟ که از بیطاقتی خون در رگ من نیش میگردد نشد حال دل مجروح من بر هیچ کس روشن که خط ژولیده میباشد قلم چون ریش میگردد ترا دل واپسی دارد زمین گیر گرانجانی وگرنه صدهزاران رهنما در پیش میگردد مرا زان گوشه میخانه افتاده است خوش صائب که هر کس پای خود در وی نهد بیخویش میگردد