صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گرانی میکند بر تن چو سربی جوش میگردد سبو چون خالی از میگشت بار دوش میگردد زنور عاریت بگذر که شمع ماه تابان را اگر صدبار روشن میکنی خاموش میگردد در آن محفل گل از کیفیت میمی توان چیدن که ساقی پیشتر از دیگران مدهوش میگردد خطر بسیار دارد در کمین همواری دشمن زسگ غافل مشو زنهار چون خاموش میگردد در آن گلشن که میدر جام ریزد مست ناز من فغان بلبلان گلبانگ نوشانوش میگردد ندارد خاکساری با بزرگی جنگ در مشرب که در کوی مغان گردون سبو بر دوش میگردد زخجلت طوق قمری دام زیر خاک خواهد شد اگر سرو چمن با قامتش همدوش میگردد نه بیدردی است گر اشکم به چشمتر نمیآید چو آتش تند افتد، آب صرف جوش میگردد قناعت کن، کز این گلشن به بویی هر که قانع شد چو زنبور عسل کاشانهاش پرنوش میگردد از ان ماه از تمامی میگذارد روی در نقصان که دایم خرمن او صرف یک آغوش میگردد مرا باغ و بهاری نیست غیر از بوی درویشی دل بیمار من از کاهگل بیهوش میگردد مشو با پردلی ایمن زخصم ناتوان صائب که از اندک نسیمی بحر جوشن پوش میگردد