صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
کجا دیوانه را دل از ملامت تنگ میگردد؟ که نخل بارور را دل سبک از سنگ میگردد زدست انداز گردون کوته اندیشی که مینالد نمیداند که ساز از گوشمال آهنگ میگردد زبس عالم سیه در چشمم از نادیدنیها شد مرا آیینه دل صیقلی از زنگ میگردد به آهی کوه تمکین نکویان را سبک سازم به من فرهاد سنگین دست کی همسنگ میگردد؟ چرا اندیشم از گرد گنه با رحمت یزدان؟ به دریا سیل چون پیوسته شد یکرنگ میگردد اگر از زنگ میگردد سیاه آیینهها را دل صفای چهره افزون از خط شبرنگ میگردد مخوان بر زاهدان خشک طینت شعرتر صائب که آب چشم نیسان در صدفها سنگ میگردد