صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سبکروحی که چون پروانه بر گرد سخن گردد نفس در سینهاش چون سوخت شمع انجمن گردد زخون تا شد تهی دل میخلد در سینه تنگم گل بیخار چون شد خشک خار پیرهن گردد کجا نوبت به من افتد، که هر جا هست بینایی به امید فتادن گرد آن چاه ذقن گردد در آن گلشن که آید در سخن لعل گهر بارش زشبنم آب حسرت غنچهها را در دهن گردد چو از میآتشین گردد عقیق آبدار او سهیل از شرمساری پنبه داغ یمن گردد لب میگون او خوش حرف شد در روزگار خط جوانتر میشود کیفیتش چون میکهن گردد تواند تنگ در آغوش خود آورد مرکز را سبکسیری که چون پرگار گرد خویشتن گردد ندارد فکر کنعان یوسف از بیمهری اخوان که غربت با عزیزی دلنشینتر از وطن گردد دل روشن کند شیرین سخن صائب سخنور را که بیآیینه هیهات است طوطی خوش سخن گردد