صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گردد کجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟ مرا نظاره رخسار او مهر خموشی شد چه حرف است این که از آیینه طوطی خوش سخن گردد؟ نه از خط سبز شد پشت لب آن شیرین تکلم را که از دلبستگیها حرف گرد آن دهن گردد تماشای خرام او جنون میآورد، ترسم که طوق قمریان زنجیر بر سر و چمن گردد چه کم میگردد از دریای بیپایان حسن او؟ اگر لب تشنهای سراب ازان چاه ذقن گردد به شیرین کاری من نیست مجنونی درین کشور که هر جا خردسالی هست در دنبال من گردد کند معشوق عاشق را چو سوز عشق کامل شد که چون پروانه در گیرد چراغ انجمن گردد شفق خورشید تابان را کند از صبح مستغنی شهید عشق هیهات است محتاج کفن گردد وطن زندان شود بر هر که گردد در هنر کامل که خون چون مشک شد آواره از ناف ختن گردد بشو از عیش شیرین دست، تا گردد دلت روشن که موم از شهد چون شد دور، شمع انجمن گردد کنار حسرت خمیازه من وسعتی دارد که مه بر آسمان در هاله آغوش من گردد زغربت نیست بر خاطر غمی رنگین خیالان را عقیق نامور را کی به دل یاد یمن گردد؟ مکن سر در سر سنگین دلان از سادگی صائب که آخر بیستون سنگ مزار کوهکن گردد