صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اگر از پرده زلف سیه رویش عیان گردد جهان از خنده برق تجلی گلستان گردد نگه دارد خدا از چشم بد، حیرانیی دارم که اشک گرمرو در چشم من خواب گران گردد چه خواهد بود حال کشتی بیناخدای ما در آن دریای پرشورش که لنگر بادبان گردد به نیکان هر که بنشیند، بدان را نیک پندارد نشیند با بدان هر کس، به نیکان بدگمان گردد چرا آواره او فکر خان ومان کند صائب؟ چرا در فصل گل بلبل به گرد آشیان گردد؟