صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زفیض عشق دلهای مخالف مهربان گردد زآتش رشتههای شمع با هم یکزبان گردد زکوه غم مترسان سینه دریادل ما را که این بار گران برکشتی ما بادبان گردد تماشای رخش بیپرده از چشم که میآید؟ مباد آن روز کاین آیینه بیآیینه دان گردد یکی صد شد زپند ناصحان سرگرمی عشقم که بر دیوانه سنگ کودکان رطل گران گردد مرا صبح امید آن روز از مشرق شود طالع که آن ابر و کمان را استخوان من نشان گردد مکن از تیغ خود نومید ما امیدواران را مروت نیست ماه عید از طفلان نهان گردد زخار راه افزون میشود سامان پروازش چو برق آن کس که در راه طلب آتش عنان گردد گل از سیر چمن آن غنچه بیدار دل چیند که عریان از لباس رنگ و بو پیش از خزان گردد به سیل نوبهار از جان نمیخیزد غبار من خوش آن رهرو که تا گویند راهی شو، روان گردد جوان را صحبت پیران حصار عافیت باشد به خاک و خون نشیند تیر چون دور از کمان گردد قناعت کن که رزق آفتاب از سفره گردون همان قرصی است گر صد قرن بر گرد جهان گردد اگر همراه مایی، خیر باد هر دو عالم کن که بوی پیرهن بار دل این کاروان گردد ندارد مسند عزت زیان خاکی نهادان را که صدر از کیمیای خاکساری آستان گردد بجز زخم زبان رزق از سخن نبود سخنور را که از گلزار خار و خس نصیب باغبان گردد چنین کان سنگدل را حال من باور نمیآید عجب دارم به مردن درد من خاطر نشان گردد زخط گفتم زمان حسن او آخر شود صائب ندانستم که خطش فتنه آخر زمان گردد