صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جان به لب داریم و همچون صبح خندانیم ما دست و تیغ عشق را زخم نمایانیم ما میتوان از شمع ما گل چید در صحرای قدس زیر گردون چون چراغ زیر دامانیم ما بر بساط بوریا سیر دو عالم میکنیم با وجود نی سواری برق جولانیم ما حاصل ما نیست غیر از خارخار جستجو گردباد دامن صحرای امکانیم ما از سیاهی داغ ما هرگز نمیآید برون در سواد آفرینش آب حیوانیم ما پشت چون آیینه بر دیوار حیرت دادهایم واله خار و گل این باغ و بستانیم ما وحشی دارالامان گوشه تنهاییایم دشت دشت از سایه مردم گریزانیم ما دولت بیدار، گرد جلوه شبرنگ ماست از صفای سینه صبح پاکدامانیم ما گر چه در ظاهر لباس ماست از زنگار غم از طرب چون پسته زیر پوست خندانیم ما از شبیخون خمار صبحدم آسودهایم مستی دنباله دار چشم خوبانیم ما عالمی بیزخم خار از بوی ما آسودهاند در سفال عالم خاکی چو ریحانیم ما خرقه از ما میستاند نافه مشکین نفس از هواداران آن زلف پریشانیم ما چشم ما چون زاهدان بر میوه فردوس نیست تشنه بویی ازان سیب زنخدانیم ما مشرق خورشید و مه را گل به روزن میزنیم از نظربازان آن چاک گریبانیم ما گر چه در نظم جهان کاری نمیآید ز ما از حدیث راست، سرو این خیابانیم ما زنده از ما میشود نام بزرگان جهان این ریاض بیبقا را آب حیوانیم ما هر که با ما میکند نیکی، نمیپاشد ز هم رشته شیرازه اوراق احسانیم ما روزی ما را ز خوان سیر چشمی دادهاند بینیاز از ناز نعمتهای الوانیم ما صاحب نامند از ما عالم و ما تیره روز چون نگین در حلقه گردون گردانیم ما حلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست دایم از راه نظر دربند و زندانیم ما گر چراغ بزم عالم نیست صائب کلک ما چون ز بخت تیره دایم در شبستانیم ما؟