صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۱۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز بار درد من کوه گران بر خویش میپیچد زمین از سایهام چون آسمان بر خویش میپیچد پدر خجلت کشد ز اعمال ناشایست فرزندان خطایی چون زتیر آید کمان بر خویش میپیچد زنقصان نیست پروا مایه داران مروت را تنک مایه است هر کس از زیان بر خویش میپیچد بهم خواهد شکستن سروبستان بال قمری را چنین کز رشک آن سرو روان بر خویش میپیچد نمیپیچد ز آتش هیچ مویی آنچنان بر خود که از نظاره آن نازک میان بر خویش میپیچد چو تار سبحه صددل گرچه در هر حلقهای دارد کمند زلفش از غیرت همان بر خویش میپیچد به این امید کز تنگ دهانش سر برون آرد سخن در کام آن شیرین زبان بر خویش میپیچد دل سنگ از فراق تازه رویان داغ میگردد گلی هر کس که چیند باغبان بر خویش میپیچد نبرداز رشته جان وصل پیچ و تاب را بیرون در آغوش گهر این ریسمان بر خویش میپیچد اگرتر نیست از رفتار آن سرو روان صائب چرا چندین زموج آب روان بر خویش میپیچد؟