صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خط از بیباکی آن حسن عالمگیر میپیچد که جوهر بر خود از خونریزی شمشیر میپیچد حنون را هست در غافل حریفی دست گیرایی که مجنون با کمال ضعف گوش شیر میپیچد میسر نیست دل را از غبار خط برون رفتن که پای سیل را این خاک دامنگیر میپیچد گزیر از دوزخ سوزان نباشد نفس کجرو را به آتش راست بتوان ساختن چون تیر میپیچد کند عزت دنیاست پیچ و تاب خواریها عبث در کنج زندان یوسف از زنجیر میپیچد که در صید دل من میکند چین زلف مشکین را؟ که در هر گام دست و پای این نخجیر میپیچد نشد خط غمزه بیباک را مانع زخونریزی زجوهر کی زبان جرأت شمشیر میپیچد؟ زبیباکی حنا بر پای خواب آلود میبندد گرانجانی که بر آب و گل تعمیر میپیچد نخواهد دید فردا روی آتش را گنهکاری که بیآتش چو مو از خجلت تقصیر میپیچد به آب حضر صائب گرد راه از خویش میشوید ز روی صدق هر رهرو که بر شبگیر میپیچد