صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به فکر عاقبت عاشق نه از غفلت نمیافتد که محو او به فکر دوزخ و جنت نمیافتد چنان در روزگار حسن او شد عام حیرانی که سیماب از کف آیینه از حیرت نمیافتد ازان چیده است از دل تالب من شکوه خونین که در خلوت به دستم دامن فرصت نمیافتد به خدمت نیست ممکن رام کردن بینیازان را وگرنه بنده شایسته کم خدمت نمیافتد در آن محفل که دلهای سخنگو روبرو باشد زخاموشی گره در رشته صحبت نمیافتد حصاری نیست چون افتادگی ارباب دولت را به این وادی کسی کافتاد از دولت نمیافتد همین بس شاهد بیحاصلی و بیسرانجامی کز این نه آسیا هرگز به ما نوبت نمیافتد چه غواصی است کز دریا به کف خرسند میگردد به دستی کز تماشا گوهر عبرت نمیافتد مرا زد بر زمین گردون سنگین دل، نمیداند که گر بر خاک افتد گوهر از قیمت نمیافتد چنان شد زندگانی تلخ در ایام ما صائب که کافر را به آب زندگی رغبت نمیافتد