صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به زخم کهنه شور از زخمهای تازه میافتد خمارآلود از خمیازه در خمیازه میافتد محیطی را حبابی چون تواند در گره بستن؟ نگنجد در نظر حسنی که بیاندازه میافتد به دلتنگی قناعت کن که چون افتاد دل نازک به شکر خندهای چون غنچه از شیرازه میافتد زخط و خال دل برداشتن دشواریی دارد سیاهی بعد ایامی زداغ تازه میافتد زما نتوان به خودداری نهفتن میکشیها را به روی کار زود این بخیه از خمیازه میافتد نه هر کس مصرعی موزون کند مشهور میگردد زصد بلبل یکی صائب بلند آوازه میافتد