صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۸۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سرشک تلخ من در گنبد خضرا نمیگنجد که میپرزور چون افتاد در مینا نمیگنجد به بیرنگی قناعت کن اگر با عشق یکرنگی که هر جا عشق آمد رنگ در سیما نمیگنجد نمیدانم چه خواهد بود احوال گرانجانان که تنهایی در آن وحدت سرا تنها نمیگنجد مرا کرد از وطن آواره آخر جوهر ذاتی که گوهر چون یتیم افتاد در دریا نمیگنجد دلیلی بر شکوه عشق ازین افزون نمیباشد که مجنون با کمال ضعف در صحرا نمیگنجد برون تا رفتم از خود تنگ شد روی زمین بر من که از خود هر که بیرون رفت در دنیا نمیگنجد اگر بیعانه خواهد زلف او عقل و دل و دین را بده صائب که چند و چون درین سودا نمیگنجد