صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
درد را چون صاف در میخانه میباید کشید هر چه ساقی میدهد مردانه میباید کشید عزت جام تهی باید به بوی باده داشت ناز گنج گوهر از ویرانه میباید کشید میچو گردد سر که هیهات است دیگر میشود دست از اصلاح دل فرزانه میباید کشید میرسد سیل فنا تا چشم بر هم میزنی رخت خود بیرون ازین ویرانه میباید کشید تلخی زهر فنااز زندگانی بیش نیست بر سر این پیمانه را مردانه میباید کشید درد بیدرمان پیری را دوا بیحاصل است دست از تعمیر این ویرانه میباید کشید تا سر مویی تعلق هست دل آزاد نیست ریشه این سبزه بیگانه میباید کشید وحشتی کز آشنایان بیدماغان میکشند روح را زین عالم بیگانه میباید کشید تا شود روشن به نور شمع صائب دیدهات سرمه از خاکستر پروانه میباید کشید