صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون صراحی رخت در میخانه میباید کشید این که گردن میکشی پیمانه میباید کشید کم نهای از لاله، صاف و درد این میخانه را با لب خندان به یک پیمانه میباید کشید میشود سنگین زبار خلق میزان حساب سختی از اطفال چون دیوانه میباید کشید نیل چشم زخم میباید وصال گنج را ناز جغدای گوشه ویرانه میباید کشید پیش ازان کز سیل گردد دست و پای سعی خشک رخت خود بیرون ازین ویرانه میباید کشید حرص هیهات است بگشاید کمر در زندگی تا نفس چون مور داری دانه میباید کشید خلوت فانوس جای شمع عالمسوز نیست این الف بر سینه پروانه میباید کشید تا چون ابر و مطلع برجستهای انشا کنی عمرها زلف سخن را شانه میباید کشید میکند با آن قد موزون نظر بازی به شمع سرمهای در دیده پروانه میباید کشید دل زقرب زلف نزدیک است خود را گم کند اندکی زنجیر این دیوانه میباید کشید عشق از سر رفت بیرون و غرور او نرفت ناز مهمان را زصاحبخانه میباید کشید نیست آسایش درین عالم که بهر خواب تلخ منت شیرینی افسانه میباید کشید از خط مشکین غرور آن سمنبر کم نشد ناز گل از سبزه بیگانه میباید کشید در بهارستان یکتایی بلند و پست نیست ناز خار و گل به یک دندانه میباید کشید مدتی بار دل مردم شدی صائب بس است پا به دامن بعد ازین مردانه میباید کشید