صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سرکشی از زلف آن خودکام میباید کشید وحشت چشم غزال از دام میباید کشید میبه روی تازه رویان نشأه دیگر دهد در بهاران باده گلفام میباید کشید این که گردن میکشی چون شیشه، ای زاهد زدور تا برآیی زین کشاکش جام میباید کشید روز نورانی بود مستغنی از شمع و چراغ باده روشن به وقت شام میباید کشید میتوان خوردن به شیرینی شراب تلخ را از لب شکرلبان دشنام میباید کشید محتسب در نوبهاران منع ما از باده کرد انتقام از مرغ بیهنگام میباید کشید منتی کز بوسه او میکشیدم پیش ازین این زمان از نامه و پیغام میباید کشید چاره چشم گرانخواب است صائب شور عشق با نمک تلخی ازین بادام میباید کشید