صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جوش گل شد، باده گلرنگ میباید کشید انتقام از چرخ پر نیرنگ میباید کشید غبغب جام و گلوی شیشه میباید گرفت دامن ساقی و زلف چنگ میباید کشید بوی خون میآید از جام شراب لاله گون در هوایتر، میبیرنگ میباید کشید چنگ و عود و بربط و قانون مکرر گشته است نغمه از مرغان سیر آهنگ میباید کشید موسم پای گل است و سایه بید و چنار پای از مسجد به عذر لنگ میباید کشید میزداید زنگ از دل سبزه زنگارگون منت روشنگران زین زنگ میباید کشید در فضای عقل بال بیخودی نتوان گشود رخت بیرون زین جهان تنگ میباید کشید پرده شرم و حیا در پرده شب چون نسیم از رخ گلهای رنگارنگ میباید کشید تا رگ ابر بهاران میکشد مشق جنون خط به عقل و دانش و فرهنگ میباید کشید همچو مجنون، دامن صحرا اگر افتد به دست بهر بازیگاه طفلان سنگ میباید کشید بر رگ جان نواپرداز صائب همچو چنگ دستیای دلدار زرین چنگ میباید کشید