صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جوش گل شد باده سرجوش میباید کشید حلقه از ساغر به گوش هوش میباید کشید گلشن از نازک نهالان یک تن سیمین شده است باغ را چون ابر در آغوش میباید کشید در لب خاموش ساغر گفتگو بسیار هست پنبه چون مینای میاز گوش میباید کشید باده گلرنگ را با ساقیان گلعذار بر رخ گلهای شبنم پوش میباید کشید نیست هر افسرده را از گوهر عرفان خبر حرف عشق از سینه پرجوش میباید کشید هوشیاران خون مستان را به ساغر میکنند باده را با مردم بیهوش میباید کشید رازهای سر به مهر سینه میخانه را از لب پیمانه خاموش میباید کشید مدتی سجاده تقوی به دوش انداختی چند روزی هم سبو بر دوش میباید کشید میبرد شیرینی بسیار دلها را زکار حرف تلخی زان لب چون نوش میباید کشید بزم چون پرشور باشد مطربی در کار نیست باده در گلبانگ نوشانوش میباید کشید با زبان نتوان برآمد با نواسنجان عشق حرف صائب چون بر آید گوش میباید کشید