صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میبه رغم عالم پرشور میباید کشید غم چو زور آرد میپرزور میباید کشید منت مرهم زچشم شور میباید کشید ناز شهد از نشتر زنبور میباید کشید گرچه هر کم ظرف را ظرف شراب عشق نیست چون صراحی گردنی از دور میباید کشید از در بسته است اینجا بیش امید گشاد دامن آن غنچه مستور میباید کشید از دو عالم عشق میخواهد سر آزادهای پیش خاقان کاسه فغفور میباید کشید زیر بار خلق چندی دست میباید نهاد بعد ازان پا در کنار حور میباید کشید از بزرگان لطف با کوچکدلان زیبنده است چون سلیمان گفتگو از مور میباید کشید دل به این بیحاصلان بستن ندارد حاصلی تخم خود بیرون زخاک شور میباید کشید وسعت از ملک سلیمان چشم تنگ خلق برد خویش را در چشم تنگ مور میباید کشید از هوایتر شود چون آب زور باده کم روز باران باده پرزور میباید کشید رفت آن عهدی که خرمن بود رزق خوش چین دانه امروز از دهان مور میباید کشید تا توانی آرمیدن در زمستان زیر خاک در بهاران دانهای چون مور میباید کشید غنچه از میخوردن پنهان چنین گلگل شکفت باده گلرنگ را مستور میباید کشید چون گذارد پای خود بر منبر دار فنا حرف حق بیپرده از منصور میباید کشید از کدورت میکند دل را سبک رطل گران غم چو زور آرد میپرزور میباید کشید تا شوی شیرین به چشم خلق صائب چون گهر مدتی تلخی ز بحر شور میباید کشید