صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از تحمل خصم را هموار میسازیم ما خار بیگل را گل بیخار میسازیم ما نیست چون آیینه در پیشانی ما چین منع زشت و زیبا را به خود هموار میسازیم ما از گرانجانان گرانی میبرد فریاد ما کوه را کبک سبکرفتار میسازیم ما در زمین گیران کند وجد و سماع ما اثر نقطه را سرگشته چون پرگار میسازیم ما پیش ما، چون ابر نیسان، هر که لب وا میکند چون صدف پر گوهر شهوار میسازیم ما عارفان دشوارها را بر خود آسان میکنند کارهای سهل را دشوار میسازیم ما در به روی شوق ما بستن ندارد حاصلی از توجه رخنه در دیوار میسازیم ما خواب ناز گل گرانسنگ است، ورنه از فغان سبزه خوابیده را بیدار میسازیم ما رشتهها همتاب چون شد، زود میگردد یکی از پریشانی به زلف یار میسازیم ما دامن ما سبز میسازد به اندک فرصتی هر قدر آیینه بیزنگار میسازیم ما گر مسلمانیم در ظاهر، به باطن کافریم رشته تسبیح را زنار میسازیم ما ما به بوی پیرهن چون ساکن بین الحزن چشم خود از گریه چون دستار میسازیم ما زیر تیغ از بس به رغبت جانفشانی میکنیم خضر را از زندگی بیزار میسازیم ما میزند همسایه معشوق هم ناخن به دل گر نسازد گل به ما، با خار میسازیم ما نیست در افسردگان صائب اثر گفتار را ورنه خون مرده را بیدار میسازیم ما