صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مشق هجران در کنار بحر میباید کشید آه در بحر از خمار بحر میباید کشید بر نخورد از وصل دریا از تنک ظرفی حباب دام در خورد شکار بحر میباید کشید شیشه و پیمانه را بر طاق میباید گذاشت میبه کشتی در کنار بحر میباید کشید خویش را زین خاکدان افتان و خیزان همچو سیل در کنار بیغبار بحر میباید کشید آه ازین غفلت که در آغوش دریا هر نفس گردنی در انتظار بحر میباید کشید سیل را این خاکدان هر دم به رنگی میکند رخت در دارالقرار بحر میباید کشید قطره بیظرف ما را در تمنای گهر تلخکامی از قرار بحر میباید کشید وادی خونخوار دنیا نیست جای دم زدن این نفس را در کنار بحر میباید کشید همت از موج سبک پرواز میباید گرفت دام خود در رهگذار بحر میباید کشید چون نسوزد کشت امیدم، که از موج سراب ناز تیغ آبدار بحر میباید کشید نیست آسان پنجه با عشق قوی بازو زدن قطره را در زیر بار بحر میباید کشید مانع است از وصل عقبی جلوه دنیای پوچ پرده کف از عذار بحر میباید کشید خاک میباید به لب مالید و آنگه چون کنار بادههای خوشگوار بحر میباید کشید بر امید ابر گوهربار، صائب چون صدف تشنگیها در کنار بحر میباید کشید