صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۵۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میبه روی لاله رنگ یار میباید کشید باده گلرنگ در گلزار میباید کشید عالم آب از نسیمی میخورد بر یکدگر در سرمستی نفس هشیار میباید کشید صبح اگر نتوانی از مستی ز جا برخاستن مد آهی از دل افگار میباید کشید سینه دریای رحمت نیست جای دم زدن رطل مالامال را یکبار میباید کشید شیشه ناموس را بر طاق میباید گذاشت بعد ازان پیمانه سرشار میباید کشید جام چون خورشید میباید گرفت از ساقیان بر زمین چون صبحدم دستار میباید کشید تا مگر همرنگ روی او شود، خورشید را از شفق خونابه بسیار میباید کشید گرچه از دل یاد ما را سالها شد شسته است میبه یاد آن فرامشکار میباید کشید بادههای آسمانی را عروج دیگرست میزجام لاله در کهسار میباید کشید آب از سرچشمه صائب لذت دیگر دهد باده را در خانه خمار میباید کشید