صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۵۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خواری از اغیار بهر یار میباید کشید ناز خورشید از در و دیوار میباید کشید از زمین شور، آب تلخ میآید برون بیدماغان را زخود آزار میباید کشید نیست بوی آشنا را تاب غربت بیش ازین از نسیم صبح بوی یار میباید کشید یا چو مردان گام میباید زدن در راه عشق یا ز پای رهنوردان خار میباید کشید روزگاری شد که خون بلبلان افسرده است ناله گرمی درین گلزار میباید کشید به زهمواری سلاحی نیست در الزام خصم با نمد دندان ز کام مار میباید کشید روی تلخ بحر را گوهر تلافی میکند تلخی از معشوق شیرین کار میباید کشید جان ز سنگ و دل ز آهن کن که با نازکدلی زحمت خار از گل بیخار میباید کشید هر نگاهی محرم رنگ لطیف عشق نیست پردهای از اشک بر رخسار میباید کشید بوی گل را میکند افزون هجوم برگ گل پرده کمتر بر رخ اسرار میباید کشید تا درین باغی، به شکر این که داری برگ و بار برگ میباید فشاند و بار میباید کشید هر که را صائب متاع یوسفی دربار هست از هجوم مشتری آزار میباید کشید