صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۵۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در سر پل باده چون سیلاب میباید کشید میبه کشتی در کنار آب میباید کشید میتوان تا چشمی از روی گلستان آب داد پرده نسیان به روی خواب میباید کشید کم نهای از بلبل و قمری درین بستانسرا نالهای چند از دل بیتاب میباید کشید در سیاهی میکند میکار آب زندگی در دل شبها شراب ناب میباید کشید صحبت روشن ضمیران زنگ از دل میبرد باده روشن شب مهتاب میباید کشید ساده کن از فلس خود را، ورنه از هر موجهای همچو ماهی وحشت قلاب میباید کشید خون کنم دل را که تا این مایه تشویش هست منت دلجویی از احباب میباید کشید با لب لعل بتان افتاده صائب کار ما تشنه ما را ز گوهر آب میباید کشید