صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شوخی میخانه از محراب میباید کشید از سراب خشک، ناز آب میباید کشید صحبت آیینه رویان زنگ از دل میبرد باده روشن شب مهتاب میباید کشید میکند کار میو مطرب سرود بلبلان وقت گل دست از شراب ناب میباید کشید وسعت دریا پریشان میکند زلف حواس خویش را در حلقه گرداب میباید کشید تاب آلایش ندارد دامن پاک فنا از دوعالم دست و دل را آب میباید کشید آه ازین شورش که ناز دولت بیدار را از سبک قدران سنگین خواب میباید کشید دامن سیماب را آیینه نتواند گرفت دست از اصلاح دل بیتاب میباید کشید هیچ طاعت همچو احیای زمین مرده نیست باده را در گوشه محراب میباید کشید با گلوی تشنه نتوان رفت راه نیستی از دم تیغ شهادت آب میباید کشید میکند گوش گران کوته زبان خلق را سد آهن پیش این سیلاب میباید کشید در طریق سعی میباید نفس را سوختن سرمهای در چشم سنگین خواب میباید کشید تا چو خورشید درخشان مطلعی رنگین کنی از شفق صد کاسه خوناب میباید کشید تا شوی سرحلقه نازک خیالان چون کمر روزگاری مشق پیچ وتاب میباید کشید تا نگردیده است خاکت کوزه از شور جنون انتقام از چرخ چون دولاب میباید کشید چون بدخشان سنگ خود را لعل کردن سهل نیست منت خورشید عالمتاب میباید کشید کشتی دل جز سبکباری ندارد بادبان دامن رغبت ز خورد و خواب میباید کشید با دهان خشک در آغوش دریا چون صدف انتظار گوهر نایاب میباید کشید سینه گرمی به دست آور، و گرنه نازها از سمور و قاقم و سنجاب میباید کشید یا نمیباید کمر بستن درین دریا چو موج یا گلیم خار وخس از آب میباید کشید در دل شبها به عذر روسیاهی گاه گاه قامتی چون شمع در محراب میباید کشید غوطه زن در بحر حیرت، ورنه از هر موجهای همچو ماهی وحشت قلاب میباید کشید چاره دردسر عقل است صائب درد می صندلی بر جبهه زین سیلاب میباید کشید