صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۶۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید موج بیتابی الف بر سینه کوثر کشید زنگ هستی از دل ما برد ذوق نیستی عود ما آخر دم خوش در دل مجمر کشید این که گرد ماه تابان مینماید هاله نیست ماه از شرم جمال او سپر بر سر کشید تنگدستی مرگ را در کام شیرین میکند بید از بیحاصلی بر خویشتن خنجر کشید جوهر از بیطاقتی چون مار میپیچد به خود زخم گستاخ که شمشیر ترا در بر کشید؟ کاسه دریوزه دریا از صدف بر کف گرفت هر کجا مژگان صائب رشته از گوهر کشید