صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یاد رخسار ترا در دل نهان داریم ما در دل دوزخ بهشت جاودان داریم ما در چنین راهی که مردان توشه از دل کردهاند ساده لوحی بین که فکر آب و نان داریم ما منزل ما همرکاب ماست هر جا میرویم در سفرها طالع ریگ روان داریم ما همچنان در قطع راه عشق کندی میکنیم گر چه از سنگ ملامت صد فسان داریم ما چیست خاک تیره تا باشد تماشاگاه ما؟ سیرها در خویشتن چون آسمان داریم ما قسمت ماچون کمان از صید خود خمیازهای است هر چه داریم از برای دیگران داریم ما در بهار ما خزانها چون حنا پوشیده است گر چه در ظاهر بهار بیخزان داریم ما همت پیران دلیل ماست هر جا میرویم قوت پرواز چون تیر از کمان داریم ما گر چه میدانیم آخر سر به سر افسانهایم پنبهها در گوش از خواب گران داریم ما نیست جان سخت ما از سختی دوران ملول زندگانی چون هما از استخوان داریم ما گر چه غیر از سایه ما را نیست دیگر میوهای منت روی زمین بر باغبان داریم ما گر چه صائب دست ما خالی است از نقد جهان چون جرس آوازهای در کاروان داریم ما