صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زیر تیغ از جبهه چین مردان میباید گشود بر رخ مهمان در کاشانه میباید گشود عقده از کار پریشان خاطران روزگار با تهیدستی به رنگ شانه میباید گشود ابر نیسان آبرو را میدهد گوهر عوض پیش مینا دست چون پیمانه میباید گشود سیل را خاشاک در زنجیر نتواند کشید در بهاران بند از دیوانه میباید گشود گرچه بر آتش زدن را مشورت در کار نیست فالی از بال و پر پروانه میباید گشود گفتگوی عشق با افسردگان بیحاصل است پیش طفلان دفتر افسانه میباید گشود سر به جیب خاک میباید کشیدن در خزان در بهاران بال و پر چون دانه میباید گشود پنجه کردن با زبردستان ندارد حاصلی سیل چون آمد در کاشانه میباید گشود چون صدف باید اگر لب باز کردن ناگزیر در هوای ابر سر مستانه میباید گشود کوری جمعی که بر لب تشنگان بستند آب چون محرم شد در میخانه میباید گشود خوش بود با تازه رویان بیحجاب آمیختن در هوای ابر سرمستانه میباید گشود ثقل دستار تعین برنتابد بزم می این گرانجان را ز سر رندانه میباید گشود بستگی کفرست در آیین واصل گشتگان از کمر زنار در بتخانه میباید گشود چشم باید بست صائب اول از روی دو کون بعد از آن بر چهره جانانه میباید گشود