صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیکمندانداز چین آن زلف مشکین میشود این کمند ازشوخ چشمی خود بخود چین میشود میکند بیدار حسنش آرزوی خفته را بلبل از شوخی درین گلزار گلچین میشود خامه مو اینقدرها هم رسا میبوده است؟ پشت پا از سنبل زلفش نگارین میشود؟ بیستون بر کوهکن خواب فراغت تلخ کرد زود میچسبد به دل کاری که شیرین میشود در دل روشن بود تائثیر دیگر حرف را چهره نازک به یک پیمانه رنگین میشود هرزه گویان بر سر خود، خود بلا میآورند خنده کبکان دلیل راه شاهین میشود خرمن گل را به یک آغوش دیدن مشکل است خانه شهری خراب از خانه زین میشود لاله زار حسن را میشبنم بیگانه است سیب غبغب از سهیل شرم رنگین میشود با خدا بگذار کار دل که این آیینه را هر که پردازد به زور دست، خودبین میشود کلک صائب گر چنین خواهد سخن پرداز شد هر که را باشد نفس، در کار تحسین میشود