صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۲۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
آب و رنگ حسن بیش از خانه زین میشود در نگین دان دانه یاقوت رنگین میشود میشود ناز و غرور نیکوان از خط زیاد وحشت آهو فزون گردد چو مشکین میشود شوخترشد چشم مست یار در دوران خط گرچه در فصل بهاران خواب سنگین میشود بیستون بر کوهکن خواب فراغت تلخ کرد کارفرما میشود چون کار شیرین میشود سرخی خجلت ز بیاشکی فزاید چشم را چون ز میخالی شود این شیشه رنگین میشود در دل افسرده ما نغمه را تأثیر نیست زنده خون مرده ما کی به تلقین میشود؟ سر به دنبالش گذارد چشم بدبین بیشتر هرقدر بال و پر طاووس رنگین میشود نیست در دارالامان خامشی بیم گزند غنچه از واکردن لب خرج گلچین میشود میکند در زخم نیکی را تلافی غیرتم هر که بر دل مینهد دستم، نگارین میشود نیست بیصورت اگر دست از جلای دل کشم طوطی از آیینه بیزنگ خودبین میشود نیست جان غافلان را از تن خاکی ملال خواب سنگین اجل را خشت بالین میشود هر که از دریای وحدت سر بر آرد چون حباب در نظر موج سرابش صورت چین میشود مینماید کاسه در یوزه گوش خلق را هر که صائب قانع از احسان به تحسین میشود