صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۲۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
اضطراب دل ز چشم روشن افزون میشود داغ مرغ بسته پر از روزن افزون میشود پرده پوشی کرد دل را در جنون بیتابتر بیقراری شعله را از دامن افزون میشود دیدن روشنگران بر اهل غیرت مشکل است زنگ بر آیینهام در گلخن افزون میشود عاشق گنج گهر را نیست آسایش ز مرگ پیچ و تاب مار در خوابیدن افزون میشود چشم بیاشکی چو میبینند ماتم دیدگان حلقهای بر حلقههای شیون افزون میشود صحبت خورشید رویان کیمیای فربهی است ماه نو هر روز یک پیراهن افزون میشود رعشه میافتد به جان از دیدن موی سفید صبح، پیچ وتاب شمع روشن افزون میشود مهلت دنیا فزاید عقدههای حرص را شاخ آهو را گره از ماندن افزون میشود نیست جز آه ندامت حاصل تن پروری شعله رعنا میشود چون روغن افزون میشود حسن چندانی که افزاید به ناز و دلبری عاشقان را روزی دل خوردن افزون میشود میتوان کوته به رفتن کرد راه عقل را راه بیپایان عشق از رفتن افزون میشود لطف غمخواران مرا صائب به خاک و خون کشید زخم خار از کاوکاو سوزن افزون میشود