صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نفس سرکش بیریاضت رهنما کی میشود؟ اژدها فرعون را در کف عصا کی میشود؟ فقر هیهات است گردد جمع با تن پروری تا پر از شکر بود نی بوریا کی میشود؟ نفس چون مطلق عنان شد قابل اصلاح نیست سگ چو شد دیوانه دیگر آشنا کی میشود؟ از تهیدستی شکایت میکند بیجا حباب وصل گوهر جمع با کسب هوا کی میشود؟ در نیام کج نسازد تیغ قد خویش راست سرفرازی جمع با پشت دو تا کی میشود؟ نیست سیری آتش سوزنده را از خار و خس حرص را از سیم و زر کم اشتها کی میشود؟ جوشن داودی اینجا شاهراه ناوک است سخت جانی مانع تیر قضا کی میشود؟ میبرد یاد وطن را عزت غربت ز دل آب چون واصل به گوهر شد جدا کی میشود؟ ابر را دریا به روی تلخ از سروا نکرد چین ابرو مانع حرص گداکی میشود؟ با زمین گیران غفلت گفتگو بیحاصل است این ره خوابیده بیدار از دراکی میشود؟ یک صدف میباشد از چندین صدف صاحب گهر هر که را دستی است، از اهل دعا کی میشود؟ از نصیحت مست را هشیار کردن مشکل است شور دریا کم به سعی ناخدا کی میشود؟ نعل دولت از سبکسیری است در آتش مدام دل خنک از سایه بال هماکی میشود؟ حسن آب زندگی از موج میگردد زیاد لعل جان بخش تو از خط بیصفا کی میشود؟ نیست صائب هر که را از شوق در سر آتشی خار صحرا، خواب مخمل زیرپا کی میشود؟