صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۱۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در زمستان باغ اگر از برگ عریان میشود برگ عیش خلق افزون در زمستان میشود در سواد زلف شب، صبح بناگوشی است روز کز نه ابر سیه گاهی نمایان میشود روزها نسبت به شب برقی است کز ابر سیاه مینماید گوشه ابرو و پنهان میشود روزها خرج است وشبها دخل، نقد عمر را دخل بیش از خرج در فصل زمستان میشود چون گل شب بوست در شب فیض صبحت بیشتر از دم سرد سحر دلها پریشان میشود روز اگر روشن نماید دیده آفاق را از جواهر سرمه شب دل فروزان میشود هر که دارد درزمستان آتشین رخسارهای پیش چشمش چون خلیل آتش گلستان میشود موسم سرماست ایام ربیع سالکان زان که طی راه در شب سهل و آسان میشود روز عالم را سیه سازد به چشم مجرمان ظلمت شب پرده روی گناهان میشود مغز خشکش غوطه در دریای عنبر میزند از میریحانی شب هر که مستان میشود غنچه خسبان را دل شبهاست باغ دلگشا در لباس این غنچه محجوب خندان میشود هر سبکروحی که شب را زنده میدارد چو روز هر چه باشد مدت عمرش، دو چندان میشود چون سویدا شب لباس کعبه میپوشد زمین روز چون گردید ازین تشریف عریان میشود هر که را باشد به کف دامان آتش طلعتی ظلمت شبها به چشمش آب حیوان میشود میزند صائب ز جامش جوش آب زندگی در دل شب دیده هرکس که گریان میشود