صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۱۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل نظرگاه خدا از ترک عصیان میشود چون هوا مغلوب شد تخت سلیمان میشود سرو را از طوق در زنجیر قمری میکشد در خیابان که قد او خرامان میشود روی آتشناک او در پرده شرم و حیا در سرمستی چراغ زیر دامان میشود در نظرها طاق نسیان میکند محراب را طاق ابروی تو در هر جا نمایان میشود نیست پروای ملامت خاکسار عشق را مزرع ما تازه رو از تیر باران میشود سور بیماتم نمیباشد درین وحشت سرا برق دایم در لباس ابر خندان میشود از ضعیفان میشود پشت زبردستان قوی صولت شیران یکی صد از نیستان میشود از تکلف زندگی بر مردمان مشکل شده است چون کنی ترک تکلف کار آسان میشود تلخ باشد زندگی بر آه تا در سینه است دود ازین مجمر چو بیرون رفت ریحان میشود سنبل فردوس اگر ریزند در بستر مرا صائب از آشفتگی خواب پریشان میشود