صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۰۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر چه در دل نقش بندد آدمی آن میشود خاک مجنون زود بازیگاه طفلان میشود لاله و ریحان نگیرد جای درد و داغ عشق ورنه بر پروانه هم آتش گلستان میشود از مروت نیست ما لب تشنگان را سوختن آخر آن چاه زنخدان چاه نسیان میشود ریزش افزون میکند جمعیت روشندلان خرمن مه را پریشانی نگهبان میشود میکند اشک ندامت نامه دل را سفید صبح از اخترفشانی پاکدامان میشود یک دل بیدار میآرد جهانی را به وجد شور مجنون باعث شور بیابان میشود دولت بیدار با این تار و پود انتظام چشم تا برهم زنی خواب پریشان میشود من چه دارم درنظر تا دل به آن خرم کنم؟ پسته از یاد شکر در پوست خندان میشود تشنه چشمان را ز پیری نیست سیری از جهان قطره در کام صدف از حرص دندان میشود آب حیوان جای آب تلخ نتواند گرفت تشنه دریا کجا قانع به باران میشود در دل اهل جهان دارد شکوه کوه قاف هر که چون عنقا ز چشم خلق پنهان میشود در شبستانی که گردد کلک صائب شعله ریز شمع در زیر پر پروانه پنهان میشود