صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از گلستانی که بلبل روی گردان میشود شبنم رخسار گل اشک یتیمان میشود نیست جان کاملان را در تن خاکی قرار میرود آسایش ازگوهر چو غلطان میشود نیست ممکن آب با آیینه گردد سینه صاف تیرگی رزق سکندر زآب حیوان میشود مهر خاموشی کند بیپرده راز عشق را زخم صبح از بخیه انجم نمایان میشود حجت قاطع کند کوته زبان لاف را شمع میلرزد به جان چون صبح خندان میشود حرص در تنگ شکر بر خاک میمالد زبان خاک بر موران قانع شکرستان میشود مست گشتم تا زمینا پنبه ساقی برگرفت از گل ابری زمین من گلستان میشود عیب خود را میکند پوشیده نادان در لباس پرده دار پای خواب آلود دامان میشود تن به تسلیم و رضا دادن بود بر دل گران طفل در گهواره بستن بیش گریان میشود قطره چون گوهر شود، ایمن شود از انقلاب میبرم غیرت به هر چشمی که حیران میشود سنگ طفلان است کوه قاف در میزان عقل کوه غم صائب به مجنون سنگ طفلان میشود