صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۷۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میشود عارف خجل نادان چو ملزم میشود میکشد ناموس عالم هر که آدم میشود کیمیای تازه رویی در بغل داریم ما خار در پیراهن ما سبز و خرم میشود نیست از زخم زبان پروا اسیران ترا در رگ این سخت جانان نیشتر خم میشود در گلستانی که بلبل خون خود را میخورد دامن گل داغدار از اشک شبنم میشود سایه رحمت مگیر از ما که افتد در زوال سایه خورشید عالمتاب چون کم میشود فارغ است از دیده بد، حسن چون کامل فتاد کعبه کی ویران ز چشم شور زمزم میشود؟ مصرع رنگین به مطلع میرساند خویش را هر که کسب آدمیت کرد آدم میشود مرگ نتواند گسستن فیض اهل جود را کاروان منعم هنوز از خاک حاتم میشود خاطر آزرده را هر لاله داغ حسرتی است کی دل صائب ز سیر باغ خرم میشود؟