صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حق طلب آسوده در دنیای باطل کی شود؟ سنگ راه سیل بیزنهار منزل کی شود؟ ذکر از جسم گرانجان میکند دل را خلاص دانه غافل از بهاران در ته گل کی شود؟ میشود اشک سحرخیزان برومند از اثر در زمین پاک، ضایع تخم قابل کی شود؟ شد یکی صد از طواف کعبه بیآرامیم شوق مجنون ساکن از لیلی به محمل کی شود؟ پاکدامانی کلید قفلهای بسته است ماه کنعان را در و دیوار حایل کی شود؟ حرف و صوت از دل نیارد ریشه غم را برون زردی رخسار زر از سکته زایل کی شود؟ چون گره در موفتد واکردن او مشکل است دل رها از قید آن مشکین سلاسل کی شود؟ سختی ره میشود سنگ فسان سیلاب را از ملامت رهنورد شوق کاهل کی شود؟ باده نتوانست زنگار از دل مینا زدود تلخی هجران به شهد وصل از دل کی شود؟ میشود از کاوش بسیار آب چشمه بیش چشمه انعام خشک از جوش سایل کی شود؟ قسمت روشندل از هنگامه دنیاست غم اشک و آه شمع صائب کم به محفل کی شود؟