صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از حریصان تشنه چشمی حرص را افزون شود خاک هیهات است سیر از طعمه قارون شود حسن را مشاطهای چون چشم پاک عشق نیست سرو در آغوش طوق قمریان موزون شود سینه چاک از نقش میگردد عقیق آبدار خط مشکین کی حجاب آن لب میگون شود؟ میشود چون گل به اندک فرصتی پا در رکاب روی هر کس از شراب بیغمی گلگون شود میکند جوش بهاران آهوان را شیر مست مستی آن چشم در دوران خط افزون شود عشق اگر بیپرده سازد لذت آزار را بر سر خار ملامت رهروان را خون شود از کمال نو خطان ظاهرپرستان غافلند خوبی خط پرده فهمیدن مضمون شود میدهد از چشم لیلی یاد داغ لالهاش هر که زین دامان صحرا بگذرد مجنون شود تا توان حاجت روا گردید از درگاه عشق از چه صائب آدمی از چون خودی ممنون شود؟