صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در نظرها گر چه بیکاریم در کاریم ما همچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما آب و گل کی میشود صاحب بصیرت را حجاب؟ همچو چشم دام، زیر خاک بیداریم ما طوطی از گفتار در زنگ قساوت غوطه زد از سیه کاری همان سرگرم گفتاریم ما کام تلخی را ثمر هرگز ز ما شیرین نشد بر زمین چون سرو از بیحاصلی باریم ما حفظ صورت عاقبت بین را دعای جوشن است در میان زنگیان، آیینه تاریم ما گر چه ما را نیست وزنی در نظرها چون حباب قدر ما این بس که دریا را هواداریم ما سبزه خوابیده، زیر سنگ قامت راست کرد از گرانجانی همان در زیر دیواریم ما سینهاش را از خدنگ آه، جوشن کردهایم هر چه با ما میکند، گردون سزاواریم ما کوه غم بر خاطر آزاده ما بار نیست خنده رو چون کبک در دامان کهساریم ما هیچ کس را دل نمیسوزد به درد ما، مگر در سواد آفرینش چشم بیماریم ما؟ خود درآزاریم و از ما دیگران هم در عذاب در حریم میکشان صائب چو هشیاریم ما