صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حسن چو بیپرده شد دلها به خون غلطان شود خاک اطلس پوش گردد تیغ چون عریان شود عشق عالمسوز را تسلیم سازد مهربان بر خلیل الله آتش سنبل و ریحان شود ناله عشاق سازد حسن را بیرحمتر آتش گل را فغان بلبلان دامان شود در غبار خط نهان گردید آن چشم سیاه خانه ظالم به اندک فرصتی ویران شود میگران گردیده است از میپرستیهای من توبه از میمی کنم چندان که میارزان شود! در نگیرد صحبت زاهد به صوفی مشربان زشت در یک دیدن از آیینه رو گردان شود میکند نان بخیل آیینه دل را سیاه وای بر آن کس که بر خوان فلک مهمان شود جنگ دارد ظالم از بیآلتی با خویشتن خون خود را میخورد گرگی که بیدندان شود سیل بیکارست چون از خود بر آرد خانه آب نفس چون طغیان نماید بدتر از شیطان شود مرگ نتواند ز کویش پای من کوتاه کرد خار در ایام خشکی حافظ بستان شود میرسد فیض سبکروحان به اطراف جهان میشود آفاق روشن، صبح چون خندان شود عشق ما را بینیاز از درد و داغ زخم ساخت ملک ویران از عدالت زود آبادان شود خامه صائب چو آغاز گهرریزی کند زنده رود تازهای پیدا در اصفاهان شود