صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گفتگو از عقد دندان گوهر غلطان شود پوچ گو گردد کهنسالی که بیدندان شود مگذران در خواب غفلت زندگانی را که عمر چون فلاخن از گرانجانی سبک جولان شود نیست اهل عشق را اندیشهای از درد و داغ بر خلیل الله آتش سنبل و ریحان شود میبرد گیرایی از کف روی تلخ میزبان خشک از آن در بحر دایم پنجه مرجان شود از عزیزی میشود فرمانروای رود نیل روی یوسف چون کبود از سیلی اخوان شود غافلان را تنگدستی میشود رهبر به حق رو به دریا میکند ابری که بیباران شود لب به شکر خنده مگشا همچو بیدردان که زود میدهد بر باد سر را پسته چون خندان شود از دل روشن توان صائب به عیب خود رسید وای بر آن کس کز این آیینه رو گردان شود