صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در چمن چون حرف آن بالای موزون میرود سرو چون دزدان ز راه آب بیرون میرود دیده اهل بصیرت کاروانگاه بلاست هر که زخمی میخورد، از چشم ما خون میرود عشق بالا دست از معشوق دامن میکشد ناقه لیلی عبث دنبال مجنون میرود دانهای در صیدگاه عشق بیرخصت مچین کز بهشت آدم به یک تقصیر بیرون میرود آهوانش در سواد چشم خود جا میدهند هر که صائب از سواد شهر بیرون میرود