صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چون رخ از میبر فروزی آب گلشن میرود چون شوی سرگرم، تاب نخل ایمن میرود دانه تا در خاک پنهان است رزق برق نیست سر به دنبالش گذارد چون به خرمن میرود نیست آسان غم برون بردن ز دل احباب را بر سر خاری چه خون از چشم سوزن میرود رنگ رخسار چمن در فکر بال افشاندن است آب ده چشمی که فصل سیر گلشن میرود یک طرف با خاکسار خویش افتادن چرا؟ پرتو مه تنگ در آغوش روزن میرود ماه میخواهد که گردد چهره با رخسار او کرم شب تابی به جنگ شمع ایمن میرود حال صائب دور ازان مژگان چه میپرسی که چیست با دل مجروح بر مژگان سوزن میرود