صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۶۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در بیابان خار اگر در پای مجنون میرود جوی خون از دیده لیلی به هامون میرود برنمی گردد به ساغر میچو شد جزو بدن کی ز خاطر یاد آن لبهای میگون میرود؟ گر نه از خلوت شود اسرار حکمت منکشف چون مینارس چرا در خم فلاطون میرود؟ گردن افرازی به اوج اعتبار از عقل نیست کرسی دار از ته پا زود بیرون میرود میشود عالم سیه صائب به چشم مهر و ماه گر به این دستور آه ما به گردون میرود