صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۲۵۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نور شمع طور کی گردد زهر محفل بلند؟ کی شود این شعله جانسوز از هر دل بلند؟ دوری راه طلب از همت کوتاه ماست چون بود شبگیر کوته، میشود منزل بلند دانه امید ما چون سر برون آرد زخاک؟ ابر تردستی نشد زین بحر بیحاصل بلند ما زبان شکوه را بر یکدگر پیچیدهایم از رگ ما خون به صد نشتر شود مشکل بلند مهر بر لب زن که در خاموشی جاوید ماند چون سپند آن کس که کرده آواز در محفل بلند خضر را ما سبزه این بوم و بر پنداشتیم گردبادی هم نشد زین دشت بیحاصل بلند در زمان کلک صائب رفته رفته پست شد بود اگر آوازه سحر از چه بابل بلند